Giuseppe Bonandrini

	Vos an lenga piemontèisa
	Për amprende a dovré 'l sistema dle parlà locaj ch'a varda sì.

Biografìa

Giuseppe Bonandrini a l'era nassù a Casnigo dël 1867, a l'era laureasse médich a Pavìa e a l'avìa esersità la profession a Piazzatorre, andoa a l'é mòrt dël 1940.
A l'é stàit responsàbil dël Ducà ëd Piassa Pòntida, n'associassion che a l'ha com but la tùa dla parlà bërgamasca.

Euvre

N'edission ëd le soe euvre as treuva ambelessì, con na biografìa detà dal fieul Fernando:

Sonetti in vernacolo^[1].

A fà ol dotùr

Ant el sonèt A fà ol dotùr, a-i é na cita ciadeuvra d'auto-ironìa. L'inissi:

“	A fà ol dotùr a l'è ü mester da cà ... sèmper col cör söspis ... A i è troàde a caso i ure de pödì possà a trà 'mpó 'l fiàt in pas, sènsa secade. ...	”
—A fà ol dotùr

Ültem dé de Carneàl

Ant el sonèt Ültem dé de Carneàl, ël Bonandrini a së scusa ëd nen podèj presensié al Ducà ëd Piassa Pontida. L'inissi:

“	E fiòca ... e fiòca ... 'Ncö só stöf, pié ras e de fastöde ... e de malenconéa ... Fò da la pórta a pòss cassà gna 'l nas per vègn a gód la òsta compagnéa ... ...	”
—Ültem dé de Carneàl

Arferiment bibliogràfich për chi a veul fé dj'arserche pì ancreuse

Region Lombardìa - Antologia della poesia nelle lingue e nei dialetti lombardi

Arferiment

↑ Sonetti in vernacolo, Bergamo, 1982

[1] Sonetti in vernacolo, Bergamo, 1982

[1]