Ignazio Marabitti

	Vos an lenga piemontèisa
	Për amprende a dovré 'l sistema dle parlà locaj ch'a varda sì.

Ignazio Marabitti (nòm complet Ignazio Francesco Marabitti, nassù a Palerm ai 6 ëd gené dël 1719, mòrt a Palerm ai 10 ëd gené dël 1797) a l'é stàit në scultor italian, considerà un dij pì grand ëd la Sicilia e l'ùltim amportant cap-scòla dla tradission ëd botega a Palerm.

Vita e formassion

A l'ha studià a Roma, andoa a l'é stàit anlev ëd Filippo della Valle, pressident ëd l'Academia ëd San Luca. A l'é restà a Roma dal 1740 al 1745, anans ëd torné an Sicilia. Dël 1753 a l'ha marià Oliva Spoto, con la qual a l'ha avù quatr fieuj.

Euvre

Marabitti a l'é stàit motobin ativ an tuta la Sicilia. Tra soe euvre pì amportante i arcordoma:

La Fontan-a dël Genio a Villa Giulia a Palermo (1778).
L'Apoteosi ëd San Benedetto ant ël Dòm ëd Monreale (1776), considerà sò caplavor.
Le statue an sla faciada dël Dòm ëd Siracusa (Madonna, Santa Lucia, San Marzian, San Pero e San Pàul, 1753-1757).
L'Apoteosi ëd Sant'Ignassi ant la cesa dij Gesuita ëd Catania (1749-1751).
La statua ëd San Luigi Gonzaga an glòria ant la cesa ëd Casa Professa a Palermo (1763).
Ël portal d'intrada dël Seminari a Monreale (1772).
La statua ëd San Vito a Mazzara dël Vallo (1771).
La statua ëd Santa Rosalia al santuari dël Mont Pellegrin (1758).
La Fontana dël Drag e la Fontana dël Pëscador an sla stra Palermo-Monreale (1767-1769).
Le statue dl'Abbondansa e dla Glòria a Villa Giulia (già "La Religion" e "La Vitòria dla Religion", 1760).

Stil

Sò stil a l'é tard-baròch, anfluensà da soa formassion roman-a. A l'é stàit sopranominà ël "neuv Gagini" për soa bravura, ma con l'ariv dël neoclassicism soa arputassion a l'é calà. Ancheuj a l'é considerà un dij pì important scultor dël Set-sent sicilian.