La Quercus petraea a l'é n'erbo ch'a smija motobin a la Quercus robur, ma da ràir a forma na còma amponenta e bassa coma cola 'd col-lì; a pija na fasson men a zig-zag e parèj a ven n'erbo pì elegant, pì àut e pì drit. As disting da la Q. robur për ij sò branchin ëd color gris-porpra; për soe feuje con dij picoj longh ch'a l'han nen ij cit lobe voltà andaré e ch'as fan pi fin an manera armònica vers ël picol; për soe agiand ëdcò sensa picol. La scòrsa, an dzorpì, a tend a avèj ëd filure pì longhe e drite e a esse men s-ciapà; le anfioressense mas-cc a son pì longhe e cole feminin a son formà da fior sensa importansa a l'assëlla dla feuja.
Distribussion
La Q. petraea a rimpiassa ampiaman la Q. robur ant le region con teren àcid e pòver e ij sò bòsch, për costa rason, a tendo a esse motobin pì pòver ëd bòje e d'erbe asocià a chila. An efet, mentre che la Q. robur a l'é sovens dëspojà dle soe feuje da le cavalëtte 'd vàrie farfale, sòn a càpita rarament a la Q. petraea.
Arferiment bibliogràfich për chi a veul fé dj'arserche pì ancreuse
Botànica an piemontèis (2014) - soagnà da Claudio Santacroce (Santacros ëd Civass) - Da Elenco delle piante crescenti ne' contorni di Torino (1800) ëd Gioann Batista Balbis
