Comun-a an tuta l'Europa, gavà le region pì a setentrion, la Quercus robur a l'é l'erbo da bòsch pì amportant e conossù. Motobin variàbil an fòrma e dimension, dle vire a produv còme a ragera, àute, ant ij cas estrem, fin a 45 m, ma pi soens a forma 'd cùpole amponent antërsà sovens àute meno 'd 20 m a maturità. Sòn a càpita quand ël branch prinsipal a meuir (o a ven mangià da le bestie) e donca ij branch lateraj a chërso con andament regolar. La scòrsa grisa a l'é finement s-ciapà e dividùa an filure trasversaj. Ij branch ëd l'ann a pòrto 'd gëmme tondegiante e pontùe. La Q. robur a l'ha feuje con picol motobin curt, profondament lobà, con doi cit lòb a la base voltà andaré. Le anfioressense mas-cc a son vistose, an cite rape a l'inissi ëd magg, quand le feuje as deurbo; le anfioressense feminin a smijo a cole masculin-e, ma pì curte e a dan orìgin a dle fior cite. Ij frut a son j'agiand conossùe, unìe an cite rape su ëd ramet longh; le berte e jë scorieuj ch'a jë storo për fene provista a dan un contribù a soa disseminassion.
Distribussion
La Q. robur a forma 'd bòsch estèis an sij teren pèis, e a l'é rimpiassà da l'orm ant le valade ùmide e, su teren sùit, dal fò al sud e dal frasso, da la biola o dal pin al nòrd. An Italia a l'é frequenta ant le region setentrionaj dla pianura fin a apopré 1000 méter.
Arferiment bibliogràfich për chi a veul fé dj'arserche pì ancreuse
Botànica an piemontèis (2014) - soagnà da Claudio Santacroce (Santacros ëd Civass) - Da Elenco delle piante crescenti ne' contorni di Torino (1800) ëd Gioann Batista Balbis
