Gelindo

Da Wikipedia.
Jump to navigation Jump to search
Drapò piemontèis.png Vos an lenga piemontèisa
Për amprende a dovré 'l sistema dle parlà locaj ch'a varda sì.


Introdussion[modìfica | modifiché la sorgiss]

Ël Gelindo a l'é un drama sacrà popolar conossù ant tut ël Piemont.

A l'é la prima euvra teatral piemontèisa, anco' d'ispirassion sacra ma andova a intra già l'element profan.

A-i n'a j'é n'edission dël 1896, cudìa da Rodolfo Renier, bin soagnà da na mira filològica, basà su doe variante dël 1839 e dël 1842.

Test[modìfica | modifiché la sorgiss]

L'euvra a l'é an doe lenghe, ij përsonagi popolar a parlo an piemontèis monfrin, ij përsonagi sàcrà e ij nòbij a parlo an italian nen natural.

La stòria a l'é ambientà ai temp ëd la nàssita ëd Nosgnor. Gelindo, come Giusep e Marìa, a dev andé a fesse registré, an càusa a le "materii [...] d'ist nòst bislach d'amparator 'd vorej ch' ticc as vago fé scrivi".

A manca nen na pcita denonsia sossial:
"Ma tant a l'è, après dij sgnori el par [a smija] ch'la carn dël povr òm sia carn d'aso".

A son proverbiaj le racomandassion che Gelindo a-i fa a soa fomna dnans ëd butesse an viage. Tante vòlte a smija ch'a vada e peui a torna andaré për gionteje anco' quàich consèj. A l'era comun-a an Piemont l'espression Gilindo a artorna, për indiché cole përson-e che, con sò comportament, a arcordavo costa sena ch'a duvìa esse bin familiar për tuti ij piemontèis.

Na part ëd Gelindo :

Già qui a n'i-é pì temp da perdi. A l'è méj andé, e ancor

pì ch'a stagh as-cè a l'é sèmper pés, perchè la fiòca cala e la frégg
chërs. E peu, veut ch'at diga? J'ordo ancor pì prest ch'as
aubdisso, a l'é sèmper méj.


E pì anans:

J'òmi, er bzògna ch'i abo pasiinsia: nojaotër dòni a soma pì firbi 'd lor, e 'l proverbi o dis ch'n'an soma in-na pì do diavo


Arferiment bibliogràfich për chi a veul fé dj'arserche pì ancreuse[modìfica | modifiché la sorgiss]

Gianrenzo P. Clivio - Profilo di storia della letteratura in piemontese